Prezes Barcelony Joan Laporta odpiera zarzuty w związku z coraz większymi problemami wizerunkowymi klubu, które są konsekwencją słynnej „Caso Negreira”. Nazwał Real Madryt klubem reżimowym, który korzystał na pomocy generała Franco i jego faszystowskiego reżimu przez lata. Sprawa nie jest jednoznaczna, ale kolejną farsą jest odpowiedź Realu, który na Twitterze imputuje Barcy bycie sojusznikiem frankistów.
Przypomnijmy, że sprawa sprowadza się do tego, że określanie mianem reżimowego klubu, którego prezydent został w wojnie domowej zastrzelony, wydaje się absurdalne. A zabity został Josep Sunyol, który myślał, że odwiedza wojska republikańskie, tymczasem to byli frankiści. Barcelonie zmieniono herb i nazwę, bo się temu reżimowi nie podobała.
A oto słynny film, riposta Realu:
Przedstawiamy jednak tłumaczenie tego filmiku, które wzbudziło gniew fanów Barcelony:
[od 0:02] Laporta: „Odniosę się także do pojawienia się w postępowaniu sądowym jednego klubu. Klubu, który wyszedł sam i który pojawił się jako oskarżyciel prywatny. I klubu, który mówi, że czuje się sportowo pokrzywdzony. Tym klubem jest Real Madryt. Klubu, któremu jak wszyscy wiemy, sprzyjano decyzjami sędziowskimi historycznie i obecnie. Z różnych powodów, ale sprzyjano mu, o czym wiemy wszyscy, decyzjami sędziowskimi. Klubu, który uznawano za klub reżimowy”.
[0:39] KTO BYŁ KLUBEM REŻIMU?
[0:42] Camp Nou otworzył José Solís Ruiz, Sekretarz Generalny Franco.
[0:49] „Wielki stadion otworzy swoje wrota, ale wcześniej na jego zielonej murawie biskup pomocniczy Barcelony odprawie mszę świętą w akcie religijnym, który jest żywym poczuciem duchowości przy składaniu hołdu pracy ludzkiej. Sekretarz Generalny Ruchu Narodowego, don José Solís Ruiz, otworzy w imieniu głowy państwa stadion klubu piłkarskiego Barcelona. Panu Sekretarzowi towarzyszy krajowy delegat edukacji fizycznej i sportu, Pan Lola”.
[1:53] „Nadzwyczajna symfonia kolorów, w której dostrzec można głęboko powiązane barwy bordowy i granatowy historycznego klubu z czerwienią hiszpańskiej flagi, oprawia niezapomnianą uroczystość. […] jest wręczany członkom zarządu, by oddali cześć w momencie, w którym prezes klubu piłkarskiego Barcelona Miró-Sans podnosi flagę Hiszpanii jako sygnał otwarcia boiska. Jednocześnie narodowy hymn pozdrawia czerwień i chroni flagę, która łączy wszystkich ludzi Hiszpanii”.
[2:34] Barcelona wręczyła Franco insygnia ze złota i brylantów.
[2:42] Barcelona mianowała Franco honorowym socio w 1965 roku.
[2:50] Barcelona odznaczała Franco przy trzech okazjach.
[3:02] Barcelona była ratowana trzy razy przed bankructwem poprzez trzy zmiany przeznaczenia terenów przez Franco.
[3:06] „Franco skończył z długiem Barçy”.
[3:14] „Trzecia zmiana przeznaczenia gruntów”.
[3:23] „Barcelona z Franco wygrała 8 mistrzostw i 9 Copa del Generalísimo (obecny Puchar Króla)”.
[3:32] „Realowi z Franco wygranie mistrzostwa zajęło 15 lat”.
[3:43] „Real Madryt został rozmontowany podczas wojny domowej. Piłkarze zostali zamordowani, zatrzymani i wygnani, o czym opowiada film dokumentalny o Santiago Bernabéu”.
[3:52] „W 1939 roku Real Madryt znajduje się w krytycznej sytuacji. Budynek klubowy zniknął po bombardowaniu. Jego trofea zostały skradzione, a trybuny starego Chamartín zostały rozebrane, by pozyskać drewno. Z tamtej kadry pozostało tylko pięciu piłkarzy. Resztę wygnano lub zostali zatrzymani przez zwycięzców”.
[4:23] Santiago Bernabéu: „Kiedy słyszę, że Real był klubem reżimu, chcę nasrać na ojca tego, kto tak mówi”.
[4:31] KTO JEST KLUBEM REŻIMU?
Frankizm – doktryna polityczna i społeczna wywodząca się od hiszpańskiego wojskowego i dyktatora Francisco Franco. Rządy frankistowskie zakończyły się w 1975 w momencie rozpoczęcia transformacji ustrojowej w Hiszpanii.
Cechy frankizmu to:
centralizm – jako sposób utrzymywania władzy, mniejszości narodowe nie mogły posługiwać się językami narodowymi, a używanie flag narodowych było karane,
korporacjonizm – jako sposób organizacji społeczeństwa,
nacjonalizm – objawiający się w polityce wewnętrznej jako podporządkowanie życia społecznego państwu i w polityce zagranicznej jako idea hispanidad, wynikający z tradycyjnej nauki katolickiej konsekwentny antykomunizm, a w rzeczywistości fizyczne zwalczanie wszystkich ruchów lewicowych: także anarchistycznych i syndykalistycznych,
klerykalizm – zachowanie przywilejów jakimi cieszył się kler katolicki, kontrola życia religijnego poprzez cenzurę prasy, kodeks karny, „czystkę” w edukacji po przejęciu przez frankistów władzy,
autorytaryzm – istotnym składnikiem była osobista, dyktatorska władza generała Franco jako Szefa Państwa Hiszpanii i Wodza Krucjaty Antykomunistycznej (tytulatura oficjalna), w ślad za czym szła oficjalna monopartyjność,
monarchizm – odwołujący się do tradycji Królów Katolickich i imperialnej Hiszpanii,
pragmatyzm w rządzeniu – osobiste sprawowanie władzy umożliwiało generałowi Franco dostosowywanie praktyki swych rządów do aktualnej sytuacji, zwłaszcza międzynarodowej.
FC Barcelona była i wciąż jest symbolem katalońskiego separatyzmu oraz nacjonalizmu peryrefyjnego vulgo katalońskiego, natomiast frankizm, według badaczy tematu, stał na straży nacjonalizmu centralistycznego z władzą w Madrycie.
Wydaje się, że burzę rozpętał Laporta, prezes Barcy, a Real podsyca ogień. Niedawno mówiło się o historycznym sojuszu obu klubów, teraz jest między nimi gorąco i to nie jest nic pozytywnego. Znamienne, że przed rewanżem Ligi Mistrzów Chelsea-Real w mediach w Madrycie króluje Franco. To raczej farsa.
Czytaj w GIGA Sport!!!
